هنگامی که شوالیه‌های آلمانی به روسیه حمله می‌کنند، شاهزاده الکساندر نوسکی باید مردم خود را برای مقاومت در برابر این نیروی سهمگین بسیج کند. پس از آنکه سربازان توتونی یک شهر در شرق روسیه را تصرف می‌کنند، الکساندر نیروهای خود را در نووگورود مستقر می‌کند؛ جایی که نبردی بزرگ روی یخ‌های دریاچه یخ‌زده چودسکویه درمی‌گیرد. در حالی که الکساندر نیروهای کم‌تعداد خود را رهبری می‌کند، دو تن از سربازانش به نام‌های واسیلی و گاوریلو، رقابتی شجاعانه را برای به دست آوردن دل یک دختر محلی آغاز می‌کنند.

این بخش دوم از یک سه‌گانه حماسی و زندگی‌نامه‌ای درباره تزار روسیه، ایوان مخوف است که توسط فیلم‌ساز شوروی، سرگئی آیزنشتاین و به دستور جوزف استالین ساخته شد. تولید این اثر حماسی پیش از فیلم‌برداری بخش سوم متوقف شد، زیرا تهیه‌کننده از اینکه آیزنشتاین تکنیک‌های فیلم‌برداری تجربی ممنوعه‌ای را وارد کار کرده بود (که در این بخش بیشتر از بخش اول مشهود بود) ناراضی بود. به همین دلیل، اکران این بخش دوم تا پس از مرگ آیزنشتاین و استالین و تغییر رویکرد رهبران بعدی دولت شوروی ممنوع بود. در این بخش، در حالی که ایوان مخوف تلاش می‌کند با تشکیل یک ارتش شخصی قدرت خود را تثبیت کند، رقبای سیاسی او، بویارهای روسی، توطئه قتل او را می‌چینند.

سنور کسانیا آن‌قدر کتاب‌های شوالیه‌گری خوانده که باور کرده خودش شوالیه‌ای به نام دون کیشوت دلامانچا است. بنابراین دون کیشوت سوار بر اسب خود و به همراه ملازمش سانچو پانزا که سوار بر الاغ است، برای انجام کارهای دلاورانه راهی سفر می‌شود. آن‌ها به اشتباه بانو آلتسیدورا را نجات می‌دهند؛ او که بسیار سرگرم شده، آن‌ها را به دیدار دوک دعوت می‌کند تا اسباب خنده دربار را فراهم کنند. در میان کارهای دیگر، دون کیشوت چند زندانی را آزاد می‌کند که سپس به خود او حمله می‌کنند، و همچنین به آسیاب بادی که تصور می‌کند یک جادوگر هیولا است یورش می‌برد.

داستان در بخش‌های آغازین سلطنت او می‌گذرد؛ ایوان در تلاش برای متحد کردن مردم روسیه، با خیانت اشراف و حتی نزدیک‌ترین دوستانش مواجه می‌شود. این آخرین فیلم سرگئی آیزنشتاین، بخش نخست از یک سه‌گانه زندگی‌نامه‌ای درباره تزار ایوان چهارم روسیه است که به دلیل نارضایتی تهیه‌کننده از تلاش‌های آیزنشتاین برای استفاده از تکنیک‌های فیلم‌برداری تجربی ممنوعه و هزینه‌های بیش از حد، هرگز تکمیل نشد. بخش دوم ساخته شد اما تا یک دهه پس از مرگ آیزنشتاین و تغییر رویکرد دولت شوروی نسبت به آثار او اکران نشد؛ بخش سوم نیز زمانی که فیلم‌برداری به طور کامل متوقف شد، تنها در مراحل اولیه تولید قرار داشت.

این اثر که نخستین تصویرسازی شوروی از پتر کبیر است، زمینه‌ساز رویکرد دوران پس از انقلاب نسبت به خاندان اولیه رومانوف شد. حاکمانی چون ایوان مخوف و پتر کبیر به دلیل فداکاری برای روسیه و عزم راسخشان در ارتقای جایگاه کشور در جهان به شدت مورد تحسین بودند. اما ستایش از رومانوف‌های منفور بعدی، تضاد شدیدی با باورهایی داشت که منجر به انقلاب سال ۱۹۱۷ شده بود.

یک بازنده بدشانس (با نام خانوادگی لوزر) در مسیر رسیدن به خوشبختی اشتراکی، با ماجراهای ناگواری از جمله کشیش‌های طماع، یک اسب خسته و یک انبار غله متحرک روبرو می‌شود.